Historia Seminarium

Historia działalności naukowej Braci Mniejszych we Wronkach sięga pierwszych lat ich pobytu w tym mieście. Dekretem nr 1293 z 19 sierpnia 1868 roku zostali nasi Ojcowie przez Stolicę Arcybiskupią do Wronek zwołani (kronika klasztorna). Sama budowa klasztoru, którą ukończono w 1875 roku podjęta była z zamiarem założenia w nim szkoły nauk filozoficznych dla kleryków. Niestety, w niespełna siedem lat od przybycia Braci Mniejszych do Wronek, w ramach Kulturkampfu rząd pruski skasował zakony w całym państwie i z dniem 31 maja 1875 roku franciszkanom nakazano opuścić klasztor. Ponownie Bracia Mniejsi pojawili się we Wronkach dopiero w 1924 roku. Za zezwoleniem Kurii Arcybiskupiej w Poznaniu utworzono w 1925 roku we wronieckim klasztorze niższe seminarium duchowne dla chłopców zgłaszających się do Zakonu. Istniało ono do 1931 roku, kiedy przeniesiono je do Kobylina. Decyzja ta miała związek z urządzeniem we Wronkach Studium Teologicznego (znajdującego się dotąd w Miejskiej Górce). Przed wrześniem 1939 roku ponad pięćdziesięciu braci studiowało i otrzymało święcenia we Wronkach. Po wrześniu 1939 roku tylko na krótko zostały wznowione zajęcia z teologii. Po zamknięciu klasztoru Niemcy przeznaczyli go na szpital wojenny oraz miejsce przetrzymywania jeńców angielskich.

W okresie po 1945 roku bardzo krótko w klasztorze znajdowało się studium teologiczne. Budynek zajmowało częściowo wojsko, następnie znajdował się w nim internat Technikum Przemysłu Spożywczego, a następnie Dom Dziecka. W 1991 roku została utworzona nowa prowincja zakonna pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu. W związku z tym wroniecki klasztor został przeznaczony na miejsce studiów filozoficzno - teologicznych. Pomimo wielu trudności pierwsza inauguracja miała miejsce we wrześniu 1991 roku.

Obszerny artykuł na temat historii wronieckiego klasztoru znajduje się na stronie Domu Zakonnego we Wronkach.
Poniżej link do artykułu:

Historia wronieckiego klasztoru